Klanksessie

Mijn sparringpartner heeft de techniek van het uitdelen van hoeken perfect onder de knie. Ik de techniek van het blokken blijkbaar nog niet. Mijn hersenen schommelen van links naar rechts en komen langzaam weer tot stilstand. Het is mis. Dat voel ik meteen. Nog voor ik mijn tas met bokshandschoenen bij thuiskomst op de grond laat ploffen googel ik: “Wat te doen bij een hersenschudding”. Rust houden en geen alcohol drinken is het advies. Juist..

Mijn vriendin Fleur, van Fleurjeleven.nl, gaat naar een klanksessie. “Lijkt me echt ook iets voor jou!”, schrijft ze in de app. Het gaat om een sessie waarbij er met metalen schaaltjes en andere voorwerpen klanken worden gemaakt. Het idee erachter is dat geluiden uit de schaaltjes verkeerde vibes in het lichaam weer op de goede golflengte krijgen. Het overgrote deel van ons lichaam bestaat namelijk uit water en water kun je in beweging krijgen door (geluids)trillingen. Je kunt het vergelijken met vlakbij de geluidsboxen staan tijdens een optreden van Beyoncé. Die beats voel je gewoon.

Poffertjespan
Mijn hoofd duizelt en ik ben misselijk als ik Fleur app: “Geen idee hoe ik er moet komen, maar mijn hoofd moet worden rechtgetrild.”
‘s Avonds lopen we een zaaltje binnen. Op de grijze gietvloer liggen dunne matjes in een halve cirkel. Ze wijzen naar Chiel Ketting. Een grote man in grote kleding en met een grote glimlach op zijn gezicht. Hij staat midden op een kleed dat doet denken aan kleedjes die je ziet op de vrijmarkt tijdens Koningsdag. Het kleed ligt vol met wat er voor mij uitziet als prullaria. Het blijken de klankschalen en andere metalen voorwerpen te zijn waar Chiel de klanken mee maakt. Terwijl Fleur en ik plaatsnemen en wachten op de andere deelnemers, bespeelt Chiel zijn poffertjespan op poten.

Yvonne Langelaan, die de sessie begeleidt staat naast Chiels kleed. Ze lijkt me zachtaardig en komt toegankelijk over door haar open houding en lieve glimlach. Ze besluit dat we beginnen.
“Alles is OK”, legt ze uit. “Als je anders wilt zitten of liggen, of als je moet niezen, laat dat dan gewoon toe. Anders lig je namelijk voor geen meter en het moet het komende uur wel leuk blijven.” Yvonne legt verder uit dat ze tijdens de sessie ons als deelnemers misschien aanraakt om ons te ‘healen’ als ze voelt dat dat nodig is. Het klinkt vaag, maar mijn tollende hoofd kan wel wat healing gebruiken. Chiel geeft aan net zoiets te doen met de klankschalen, al wil hij het geen ‘healen’ noemen. Ik vraag me af of ze door hebben of krijgen dat mijn hoofd een pak rammel heeft gehad.

Tingel-tangel
Met mijn hoofd op een kussen en een dekentje over me heen doe ik mijn ogen dicht. Chiel bespeelt zijn poffertjespan. Het klinkt mooi. Yvonne praat langzaam en duidelijk. Ze geeft aan waar we ons op kunnen focussen. Focussen lukt me voor geen meter. Ik probeer te relaxen, maar hoe meer ik denk aan dat ik moet relaxen, hoe a-relaxter ik word. Mijn gedachten verspringen bij ieder geluid. Chiel tingel-tangelt fijn door. Vooral het fee-achtige geluid is erg mooi.

Na een half uur trek ik het niet meer. Ik moet bewegen. Met gesloten ogen kom ik overeind om in kleermakerszit te zitten. Terwijl ik dat doe hoor ik voetstappen van Yvonne naar me toekomen. Ik hoop dat ze haar handen op mijn hoofd legt. De tintelingen op mijn hoofd zijn abnormaal! Maar ze doet dat niet. Ze legt één hand op mijn linkerschouder en één tegen het midden van mijn rug. Dit had ik niet verwacht. Omdat ze haar handen op onverwachte plekken legt vraag ik me af wat ik eigenlijk voel in het midden van mijn rug.

Bingo. Emotie. Yvonne’s handen blijven waar ze zitten en ik twijfel over of ik het klote gevoel van eenzaamheid van de afgelopen week wel door haar mag laten wegnemen. Straks zit zij ermee. Hoe lullig is dat?! Maar Yvonne’s handen gaan geen kant op. Sterker nog, ze worden steeds warmer. Ik besluit toe te geven, te accepteren dat er twee handen wachten totdat ik het gevoel niet meer onderdruk en het klote gevoel maar te voelen. Het gevoel stroomt weg en ik kan weer liggen.

Golf van geluid
Een paar triangels later komt het gezoem van een klankschaal dichter naar me toe. Voor ik het weet word ik overvallen door een enorm zoemend geluid rond mijn hoofd. Van links naar rechts beweegt Chiel zijn zoemende schaal rond mijn hoofd. Een golf van geluid rolt door mijn hoofd. Heel kort tikt Chiel met de trillende schaal mijn voorhoofd aan. Mijn hemel wat een beleving. Alsof mijn hersenen gemasseerd worden! Ik hoop dat ie het zo nog eens doet. Het geluid van de zingende schaal wordt zachter. Chiel loopt verder en ik bruis na van de beleving.

“En als je er klaar voor bent open je je ogen.”
Ik ken deze zin. Het is de zin waarmee zo’n beetje iedere meditatie eindigt. Nog voor Yvonne uitgesproken is heb ik mijn ogen al open. Mijn lichaam is moe, maar mijn spirit klaarwakker. Ook voel ik me licht, bijna high en een gevoel van blijdschap stroomt door mijn romp. Ik kijk naar Fleur die links van me ligt. Vol vreugde zoek ik naar een blik van herkenning, maar Fleur is er duidelijk nog niet klaar voor en houdt haar ogen nog even gesloten.
“Heb je zin in thee?”, vraagt Yvonne.
“Ja”, antwoord ik met een glimlach en ik pak er een mini stroopwafeltje bij. Ik schiet in de lach. “Een stroopwafel! Dit is mijn vierde van vandaag! Het lijkt wel stroopwafeldag!” Ik kan niet stoppen met grinniken.

Super intens
Wanneer de andere deelnemers weglopen trommelen Chiel en Fleur nog even op de poffertjespan. Gewoon omdat het leuk is en kan. Ik doe ook een poging.
“Je denkt er te veel bij na”, zegt Chiel.
Ik glimlach:“Ik vond het heel fijn dat je rond mijn hoofd ging met die schaal. Mijn hersenen zijn door net flink door elkaar geschud.”
“Wacht even”, zegt Chiel en hij pakt zijn all time favorite schaal erbij. Ik krijg een mini privé-sessie. De golven van het geluid van de schaal die Chiel rond mijn hoofd laat klinken zijn super intens en komen binnen als een tsunami. Het gevoel dat door mijn hoofd gaat valt niet met woorden te omschrijven.

Fleur en ik geven Yvonne en Chiel een knuffel. Dat had niet gehoeven. Een hand was ook prima geweest, maar ik wil graag laten merken dat ik het erg waardeer wat ze doen. Slaperig en giebelend lopen we de zaal uit.
“Lekker he!” roept Fleur. “Ik ga zó chill slapen.”
De volgende ochtend sta ik fris op. Mijn misselijkheid is over. Focussen lukt me nog steeds niet, maar ik voel me beter dan de dag ervoor.

Een gedachte over “Klanksessie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s